Hallo liefhebbers van de lege fles! Dit is het weblog van EBNA, het Empty Bottle News Agency.

11 juni 1996

A Blast From The Past 2 - Emmylou Harris in Paradiso 1996

 Emmylou Harris in Paradiso 11 juni 1996

Een half jaar na het prachtige concert met Daniel Lanois was Emmylou Harris weer in Amsterdam, en ze had er zin in. Na een kort (35 minuten) en niet erg geinspireerd voorprogramma van Joe Henry met band, speelde ze samen met haar drie begeleiders, de Spyboys (Buddy Miller gitaar, Brady Blade drums, Daryll Johnson bass en percussie) meer dan 2 uur lang de sterren van de hemel. Lees de recensie die dankzij de Emmylou Online Nieuwsbrief de wereld rondgestuurd werd:

* * AMSTERDAM, NETHERLANDS * *

The Paradiso, Amsterdam, Netherlands June 11, 1996 by Pieter Roos

It was an excellent concert at the Paradiso with a near capacity crowd. Everybody was relaxed and Emmylou seemed quite at ease with the hard driving and swinging band. The sound was much the same as last november when she played with Daniel Lanois. Small wonder: she had kept the rhythm section. As we know she has always had a very fine nose for picking talented musicians. Seems she stil has it. Even Buddy Miller sounded like Lanois, playing a mean electric lead guitar. The rhythm section stood as a rock.

Last year Emmylou was very emotional about playing at the Paradiso (once a church, now a rock temple) after 20 years and it was nearly impossible for her to leave the podium. Now she still seemed to like the crowd very much (it was mutual) but she could bring the concert to a normal end - still they played for more than two hours, with two encores.

It felt a bit silly to write down the titles of the songs on a small piece of paper and I didn't know all of them - but here they are, I've tried as good as I could:

1. Where Will I Be 2. Orphan Girl 3. Wrecking Ball 4. Poncho & Lefty 5. One Of These Days 6. Two More Bottles Of Wine 7. Ain't Living Long Like This 8. Farther Along 9. Love Hurts 10. Goodbye ("Thank You, Steve Earle" she said after bringing down the house) 11. Going Back To Harlan 12. Deeper Well 13. ... (missed that one) 14. A River For Him (she said it was a new song she'd written herself and that she'd never played during a concert) 15. Tulsa Queen 16. Wheels 17. ... 18. Sweet Old World 19. Every Grain Of Sand 20. All My Tears 21. Get Up John / drum solo (directly followed by) First encore 22. Boulder To Birmingham 23. Indian Red Second Encore 25. Happy Birthday (it was nearly midnight and one of the road crew was having her birthday on wednesday - a beautiful version) 26. You Don't Miss Your Water

After which Emmylou was very generous to us, she said "I will never forget this evening, thank you for sticking to us all those years".

Deze recensie werd in 1996 op de toenmalige website van Blues Stay Away Music geplaatst.


16 mei 1996

A Blast From The Past 1 - Steve Earle in Paradiso 16 mei 1996

 

Steve Earle in Paradiso 16 mei 1996

In een uitverkocht Paradiso traden Steve Earle & The Dukes twee uur en twintig minuten op. Het is duidelijk dat Steve Earle uit Texas afkomstig is. Zijn muziek is niet in een hokje op te sluiten en de country-bazen in Nashville weten niet waar ze hem moeten plaatsen. Hij ziet eruit als een jongere uitvoering van Elvis in zijn latere tijd, iemand die bier en chips niet laat staan. Zijn bakkebaarden en potig postuur staan in schril contrast met de prachtige en gevoelige liedjes die hij achteloos lijkt te schrijven. Niet voor niets heeft Emmylou Harris verschillende nummers van hem gecoverd.


Steve Earle
 was goed in vorm, zijn stem een mengsel van graniet, schuurpapier en teer. Eindelijk weer eens een zanger die zijn sigaret op z'n gitaar zet. Steve speelt acoustisch slaggitaar alsof een gitaar een aanvalswapen is, en dat was eigenlijk typerend voor het hele optreden. De Dukes waren en zijn een high-energy country hardrock groep, dat bleek b.v. al op 'Shut up & Die', hun live-cd uit 1990, en dat zijn ze nog steeds. Het publiek in Paradiso leek niet helemaal rijp voor de aanval van Steve Earle en zijn maten. Pas halverwege het concert, tijdens een korte solo-set kreeg Steve de zaal plat met een prachtige uitvoering van zijn torch song Goodbye. Nadat de Dukes zich weer bij hem gevoegd hadden werden volume en ritme weer opgeschroefd met maximaal 10 seconden pauze tussen de nummers.

De nummers waren een mengeling van oud en nieuw. Steve heeft in de afgelopen tien jaar een uitgebreid repertoire opgebouwd, hij had dus keus genoeg bij de samenstelling van het programma. Hij opende met 'Feel Alright' van de nieuwe cd en sloot (in de tweede toegift) met Dead Flowers, bekend van Rolling Stones en 'Shut Up'. Tussendoor herkende ik o.a. Devil's Right Hand, I Ain't Never Satisfied en South Nashville Blues. In de akoestische solo-set speelde hij behalve Goodbye ook het nieuwe nummer Ellis Unit 1 uit de film Dead Man Walking. In de toegift waren zijn eigen kraker Guitar Town, Dylan's It Takes A Lot To Laugh It Take A Train To Cry en de uitsmijter Dead Flowers de hoogtepunten.

Een uitstekend concert. Misschien dat er qua sfeer wat teveel brave dertigers en veertigers waren, zonder tatouages of gevangenisverleden. Misschien ook te weinig vrachtwagenchauffeurs. Maar de Dukes waren overtuigend, met hun mengsel van country, blues, hardrock en psychobilly. Ook de combinatie van instrumenten (bas, elektrische gitaar, drums, acoustische gitaar met elektrische banjo of gitaar of met toetsen) was smaakvol en adequaat. Steve Earle beloofde aan het eind van het concert dat ie terugkomt. Deze keer smaakte naar meer.

En wat vond de Volkskrant ervan? Deze keer kwam zelfs de altijd zure Ariejan Korteweg, de man die vorig jaar november het magnifieke concert van Emmylou Harris afkraakte, woorden tekort om Steve Earle en z'n Dukes te prijzen.

Deze recensie werd in 1996 op de toenmalige website van Blues Stay Away Music geplaatst.